Dane osobowe

Informujemy, że przetwarzanie danych osobowych w ramach i zgodnie z działaniem Kościoła katolickiego i jego struktur opiera się na Kodeksie Prawa Kanonicznego, Dekrecie ogólnym Konferencji Episkopatu Polski w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim oraz prawie partykularnym Diecezji Sosnowieckiej.

Liturgia dnia

Sakrament Pokuty

pn. - so.: 15 min przed Mszą św.

nd.: podczas Mszy św.

Rozkład Mszy Świętych

W tygodniu: 7:00, 18:00

W niedzielę8:00, 10:00 – Msza dla dzieci i młodzieży, 12.00, 18:00

Nowenna do Matki Bożej Wspomożenia Wiernych

Środa18:00

Adoracja Najświętszego Sakramentu i Nieszpory

Czwartek po Mszy św. o godz. 18.00

Nabożeństwo Fatimskie

13-go każdego miesiąca o godz. 18.00 od maja do października

Dane

Parafia Rzymskokatolicka
p.w. Nawrócenia Św. Pawła Apostoła
ul. Wojska Polskiego 50
41-300 Dąbrowa Górnicza

Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA
75 1020 2498 0000 8702 0222 9052

Zawsze centralnym punktem przeżywania wiary jest bezpośrednia relacja z Bo­giem, rozmowa z nim, świadomość istnienia Je­go ja­ko Osoby. Mod­li­twa któ­rą się odmawia lub śpiewa to zawsze bar­dzo osobiście przeżywana chwila, któ­rą otrzymujemy w darze od Du­cha Świę­te­go. Każda formacja chrześcijańska ma swoje u­lu­bio­ne i wybrane mod­lit­wy, dzięki, któ­rym komunikuje się z Panem Bo­giem. Scho­la i chór większość cza­su spędzają na mod­li­twie wyrażonej śpie­wem, ale dzie­ci i dorośli modlą się rów­nież przed śpie­wem i po nim w sposób tradycyjny. Warto więc poznać bliżej mod­lit­wy scholi i chó­ru „Don Bosco Za­głę­bie”.

Mod­li­twa Ojcze nasz.

Ojcze naszMod­li­twa PańskaMod­li­twa wzorcowa, (łac. Oratio Dominica, Pater Noster) – najstarsza i najważniejsza mod­li­twa chrześcijan, któ­rą we­dług Nowego Testamentu przekazał swo­im uczniom sam Jezus w cza­sie kazania na górze. Jest to for­mu­ła chwa­lą­ca wspaniałość Boga, jednocześnie mająca formę błagalną. We­dług Ojców Ko­ścio­ła sta­no­wi ona wzór mod­lit­wy chrze­ści­jań­skiej.

Mod­li­twa Pańska składa się z ośmiu (dziewięciu) części: wezwania do Boga (1), siedmiu kolejnych próśb (2 a-g), któ­re dzielą się na dwie czę­ści próśb o sprawy wieczne (a-c) i prośby doczesne (d-g) o­raz doksologii (3). Doksologia (gr. doxa – „chwała”, logos – „sło­wo”) – pojęcie oznaczające formuły liturgiczne, któ­re głoszą chwałę Boga, Je­go wielkość i moc, ujawniającą się w tym, czego do­ko­nał i czego nadal dokonuje dla czło­wie­ka.

  • Ojcze nasz, któryś jest w niebie
  • (a) święć się imie Twoje; (b) przyjdź królestwo Twoje; (c) bądź wo­la Twoja ja­ko w niebie tak i na ziemi; (d) chle­ba na­sze­go pow­sze­dnie­go daj nam dzisiaj; (e) i od­puść nam nasze winy, ja­ko i my odpuszczamy naszym winowajcom; (f) i nie wódź nas na po­ku­sze­nie; (g) ale nas zbaw od złe­go.
  • Albowiem Twoje jest Królestwo, i moc, i chwała na wie­ki wieków. Amen.

W Ewangelii przedstawione są dwie wersje mod­lit­wy Ojcze nasz:

  • Ewangelia wg Św. Łukasza, Łk.11,1-4:

Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na mod­li­twie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: „Pa­nie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył swoich uczniów. A On rzekł do nich: Kie­dy się mo­dli­cie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię, niech przyj­dzie Twoje Królestwo. Na­sze­go chle­ba pow­sze­dnie­go dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my prze­ba­cza­my każ­de­mu, kto wobec nas zawini; nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie.

  • Ewangelia wg Św. Mateusza, Mt 6,8b-15:

Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje. Niech przyj­dzie Królestwo Twoje, niech Twoja wo­la spełnia się na ziemi, tak jak w niebie. Chle­ba na­sze­go pow­sze­dnie­go daj nam dzisiaj i przebacz nam nasze winy, jak i my prze­ba­cza­my tym, któ­rzy prze­ciw nam zawinili, i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!

Powszechnie przyjęta jest poniższa forma mod­lit­wy Ojcza nasz:

Po polsku

Ojcze Nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wo­la Twoja ja­ko w niebie tak i na ziemi. Chle­ba na­sze­go pow­sze­dnie­go daj nam dzisiaj. I od­puść nam nasze winy, ja­ko i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na po­ku­sze­nie, ale nas zbaw ode złe­go. [Albowiem Twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wie­ki wieków. Amen.]

Po łacinie

Pater noster qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum, adveniat regnum tuum, fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen. [Quoniam tibi est regnum et potestas et glo­ria in saecula. Amen.]

(źródło: www.wikipedia.org)

Mod­li­twa Zdro­waś Maryjo.

Zdro­waś Maryjo (łac. Ave Ma­ria), także: Pozdrowienie Anielskie – chrześcijańska mod­li­twa do Ma­ryi, matki Je­zu­sa – od­da­ją­ca cześć Jej – wraz z prośbą o wstawienniczą mod­li­twę – i Jezusowi, uznawana przez Koś­ciół ka­to­lic­ki i Cerkiew prawosławną. Nie u­zna­ją jej Kościoły protestanckie, któ­re zgodnie z zasadą Solus Christus (doktryna uznająca wy­łą­cznie osobę Je­zu­sa Chrys­tu­sa ja­ko je­dy­ne­go pośrednika między Bo­giem i człowiekiem) odrzucają kult maryjny.

Składa się z trzech czę­ści. Najstarsze dwie to cytaty z Nowego Testamentu: sło­wa archanioła Gabriela, wypowiedziane w cza­sie Zwiastowania (Łk 1,28) o­raz sło­wa św. Elżbiety, skierowane do Ma­ryi w cza­sie Nawiedzenia (Łk 1,42). Przez wiele wieków mod­li­twa Zdro­waś, Maryjo była dokładnym powtórzeniem ewangelicznego pozdrowienia Gabriela i Elżbiety. W XIII wieku zaczęto do­da­wać do dwóch fraz bib­lij­nych imię: Jezus – w ten sposób imię Je­zu­sa stało się cen­trum mod­lit­wy.

Trzecia część mod­lit­wy powstała do­pie­ro w XIV wieku, kie­dy w Europie panowała dżuma. W słowach mod­lit­wy pozostał ślad gro­zy tamtych dni: teraz i w godzinę śmier­ci. Pa­pież Pius V, znany z modlitewnego wstawiennictwa zwycięskich chrze­ści­jań­skich żoł­nie­rzy w bitwie pod Lepanto, kazał w 1566 ro­ku umieścić dodatkowe sło­wa mod­lit­wy w brewiarzu rzymskim, przez co uczynił ją o­fi­cjal­ną modlitwą Ko­ścio­ła.

Pozdrowienie Anielskie jest jed­ną z czę­ści mod­lit­wy Anioł Pański o­raz mod­lit­wy różańcowej.

Po polsku

Zdro­waś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmier­ci na­szej. Amen.

Po łacinie

Ave, Ma­ria, gratia plena, Dominus tecum;
benedicta tu in mulieribus,
et benedictus fructus ventris tui, Iesus.
Sancta Ma­ria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus,
nunc et in hora mortis nostra. Amen.

Obecność w kulturze

Ave Ma­ria było też tematem wielu u­two­rów mu­zy­cznych. Najbardziej znane to: Ave Ma­ria Fran­cisz­ka Schuberta o­raz Ave Ma­ria Charlesa Gounoda na podstawie pierwszego preludium C-dur z pierwszego tomu Das wohltemperierte Klavier Jana Sebastiana Ba­cha.

(źródło: www.wikipedia.org)

Mod­li­twa Aktami: strzelistymi, żalu, wiary, nadziei, mi­ło­ści

Akty strzeliste

Jezu, Maryjo, Józefie świę­ty, Wam oddaję serce, ciało, duszę moją!
Jezu, Maryjo, Józefie świę­ty, bądźcie ze mną przy skonaniu.
Jezu, Maryjo, Józefie świę­ty, niech przy Was w pokoju oddam du­cha mego.

Akt żalu

Wersja nr 1

Ach, żałuję za me złości,
Jedynie dla Twej mi­ło­ści.
Bądź miłościw mnie grzesznemu,
Do poprawy dążącemu!

Wersja nr 2

Ach, żałuję za me złości,
Jedynie dla Twej mi­ło­ści.
Bądź miłościw mnie grzesznemu,
Dla Cie­bie odpuszczam bliźniemu

Akt wiary

Wierzę w Cie­bie, Boże żywy, w Trójcy jedyny, praw­dzi­wy.
Wierzę, coś objawił Boże, Twe sło­wo mylić nie mo­że.

Akt nadziei

Ufam Tobie, boś Ty wierny, Wszechmogący i miłosierny.
Dasz mi grzechów odpuszczenie, łaskę i wieczne zbawienie.

Akt mi­ło­ści

Boże, choć Cię nie pojmuję, jednak nad wszys­tko miłuję.
Nad wszys­tko co jest stworzone boś Ty dobro nieskończone.

Mod­li­twa zawołaniami do Matki Bo­żej Wspo­mo­ży­ciel­ki wier­nych o­raz do Świę­te­go Jana Bosco

Wołanie do Matki Bo­żej Wspo­mo­ży­ciel­ki wier­nych.

„Maryjo, Wspo­mo­że­nie Wier­nych, módl się za nami” – jest to wołanie zaczerpnięte z Litanii Loretańskiej do Naj­świę­tszej Ma­ryi Panny. To wez­wa­nie do Matki Zbawiciela towarzyszy każ­de­mu spotkaniu o­raz wszystkim modlitwom odmawianym przez scholę. Czcze­nie Ma­ryi Panny ja­ko Wspo­mo­ży­ciel­ki wier­nych ma bar­dzo bogatą tradycję w kulturze chrze­ści­jań­skiej, mo­żna na­wet po­wie­dzieć, że sięga na­wet do początków chrześcijaństwa. Wraz z pojawieniem się kultu Matki Zbawiciela zaczęła rozwijać się ufność w Jej prze­moż­ną przyczynę u Boskiego Syna. Nakazywało to uciekać się do Niej we wszy­stkich potrzebach ży­cia. Ty­tuł Wspo­mo­ży­ciel­ki Wier­nych zawiera w so­bie wszystkie wezwania, w których Koś­ciół wyrażał Naj­świę­tszej Ma­ryi Pannie potrzeby i tro­ski swoich dzie­ci.

Pierwszym jednak, który w hi­sto­rii Ko­ścio­ła użył sło­wa „Wspomożycielka”, to św. Efrem, diakon i największy poeta syryjski, dok­tor Ko­ścio­ła (+ 373). Pisze on wprost, że „Maryja jest orędowniczką i wspomożycielką dla grzeszników i nieszczęśliwych”. W tym sa­mym cza­sie Maryję ja­ko Wspomożycielkę rodzaju ludzkiego nazywa św. Grzegorz z Nazjanzu, patriarcha Konstantynopola, dok­tor Ko­ścio­ła (+ ok. 390), kie­dy pisze, że jest Ona „nieustanną i potężną Wspomożycielską”. Z treści pism doktorów Ko­ścio­ła wynika, że przez sło­wo „Wspomożycielka” rozumieli oni wszelkie formy pomocy, jakich nam Matka Boża udziela i udzielić mo­że. Tak więc pier­wo­tne nabożeństwo do Naj­świę­tszej Ma­ryi Panny ja­ko do Wspo­mo­ży­ciel­ki zawierało w so­bie prze­ko­na­nie wier­nych o wszech­po­śre­dni­ctwie łaski, to znaczy, że Maryja jest Szafarką Bożych łask. Matka Zbawiciela to w hi­sto­rii chrześcijaństwa rów­nież po­moc pod­czas wo­jen. Dnia 7 października 1571 ro­ku oręż chrześcijański odniósł decydujące zwycięstwo nad flotą turecką, która za­gra­ża­ła, bez­po­śre­dnio desantem Italii. Na pamiątkę te­go zwycięstwa pa­pież św. Pius V włączył do Litanii Loretańskiej nowe wez­wa­nie „Wspo­mo­że­nie wier­nych, módl się za nami”. Dnia 12 września 1683 ro­ku zostali Turcy rozgromieni przez króla pol­skie­go, Jana III So­bies­kie­go, pod Wie­dniem. Na podziękowanie Matce Bo­żej, za to zwycięstwo, pa­pież bł. Innocenty XI w ro­ku 1684 za­twier­dza w Mo­na­chium, przy ko­ście­le Św. Piotra, bractwo Matki Bo­żej Wspo­mo­ży­ciel­ki Wier­nych, rychło podniesione do rangi ar­cy­bra­ctwa. Wre­szcie w ro­ku 1816 ty­tuł Matki Bo­żej Wspomożenia Wier­nych wchodzi urzędowo do li­tur­gii Ko­ścio­ła, kie­dy pa­pież Pius VII u­sta­na­wia świę­to Matki Bo­żej pod tym wezwaniem, na dzień 24 maja, ja­ko podziękowanie Matce Bo­żej, że właśnie te­go dnia, u­wol­nio­ny z niewoli Napoleona, mógł szczę­śli­wie powrócić na osieroconą przez szereg lat stolicę Rzymską.

Nową historię kultu Matki Bożej Wspomożycielki rozpoczyna św. Jan Bosko (1815-1888). On też ustala typ „własny” wizerunku Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Przywraca też jego treści pierwotne, szerokie znaczenie, nie zacieśniając go li tylko do wojennych czy politycznych wydarzeń. Typ ten nawet otrzymał nazwę wśród ludu „Madonny św. Jana Bosko”. Żył on w czasach bardzo niespokojnych i dla Kościoła Chrystusowego wręcz groźnych. Dlatego widział on w kulcie Matki Bożej Wspomożycielki jakiś ogólny krzyk całego chrześcijaństwa i jego ludów zagrożonych o ratunek do Tej, która tak skutecznie umiała dotąd odpierać wszelkie ataki nieprzyjaciela. W tym wezwaniu widział św. Jan Bosko równocześnie jakby mobilizacje wszystkich sił „synów światłości” do walki z „synami ciemności” pod sztandarem Maryi. Nie zacieśniał jednak św. Jan Bosko kultu Wspomożycielki do orężnych rozpraw. Zdawał sobie dobrze sprawę, że każdy z nas ma swoje troski i potrzeby, że walka toczy się nie tylko na wielkich frontach, ale także o każdą duszę nieśmiertelną. Za jego czasów nauka teologów; że Maryja jest pośredniczką łaski, że jest szafarką Bożych darów, była szczególnie akcentowana. Propagowali ją gorąco wiek przedtem: św. Alfons Liguori (+ 1787) i św. Ludwik Maria Grignon de Mondffort (+ 1706). Św. Jan Bosko podpisywał się obu rękoma nad ich pismami i święcie wierzył, że nie ma ani jednej łaski, która by nie przeszła przez ręce Maryi. Cokolwiek więc chcemy od Pana Boga otrzymać, możemy otrzymać za pośrednictwem naszej Wspomożycielki. W roku 1868 odbył się akt konsekracji Kościoła Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, w Turynie, wystawionego przez św. Jana Bosko. W roku 1883 nawiedza kościół jako młody kapłan Achilles Ratti, późniejszy papież św. Pius XI. W roku 1884 nawiedza sanktuarium ksiądz Józef Sarto, późniejszy papież św. Pius X. W roku 1903 obraz Matki Bożej zostaje uroczyście koronowany koronami papieskimi. W roku 1911 kościół otrzymał tytuł bazyliki. W roku 1953 nawiedza bazylikę Matki Bożej Wspomożycielki w Turynie kardynał Anioł Roncalli, późniejszy papież Jan XXIII.

Św. Jan Bosko Matkę Bożą Wspomożycielkę ustanowił główną Patronką wszy­stkich swoich dzieł. Założył też zgromadzenie sióstr Córek Matki Bo­żej Wspomożenia Wier­nych.

(źródło: www.wiara.pl)

Wołanie do Świę­te­go Jana Bosco.

„Świę­ty Janie Bosco, módl się za nami” – to wołanie zaczerpnięte z Litanii do Wszy­stkich Świętych. To wez­wa­nie jest każ­do­ra­zo­wo powtarzane w mod­li­twie zarówno po zakończeniu prób scholi i chó­ru, jak rów­nież po zakończeniu śpiewów to­wa­rzy­szą­cych ce­le­bro­wa­niu Eucharystii. Towarzyszy ono rów­nież pod­czas spotkań, wycieczek, zabaw o­raz imprez, w których bierze u­dział scho­la. Świę­ty Jan Bosko ja­ko założyciel Zgro­ma­dze­nia Salezjańskiego i patron duchowy księ­ży sa­le­zja­nów, któ­rzy objęli już od daw­na kie­ro­wa­nie parafią p.w. Nawrócenia Św. Pa­wła apostoła w Dąbrowie Górniczej jest pośrednikiem w wielu modlitwach i prośbach za­no­szo­nych przed tron Boga Oj­ca.

Litania do Wszy­stkich Świętych (fragment)
KAPŁANI I ZAKONNICY

Świę­ty Antoni, módl się za nami
Święty Benedykcie, módl się za nami
Święty Bernardzie, módl się za nami
Święci Franciszku i Dominiku, módlcie się za nami
Święty Jacku, módl się za nami
Święty Tomaszu z Akwinu, módl się za nami
Święty Ignacy z Loyoli, módl się za nami
Święty Franciszku Ksawery, módl się za nami
Święty Stanisławie Kostko, módl się za nami
Święty Wincenty z Paulo, módl się za nami
Święty Janie Mario Vianneyu, módl się za nami
Święty Janie Bosco, módl się za nami
Święta Katarzyno Sieneńska, módl się za nami
Święta Tereso z Avili, módl się za nami
Święta Różo z Limy, módl się za nami
Błogosławiony Czesławie, módl się za nami